Keuzestress
Na Valencia hadden we weer alle vrijheid om te gaan en staan waar we wilden. Alles was mogelijk, maar wij gingen mopperen over de stinkende camembert in de koelkast, bleven veel te lang in bed liggen en vonden de zon ook te warm. Een duidelijk gevalletje van keuzestress! We maakten de beslissing om te rijden naar een plek die we al kenden, Villajoyosa, en parkeerden daar aan het strand. We namen de tijd om te niksen, voetbal te kijken, klussen en te koken. Een leerles voor ons, maar soms moet je zo’n dagje niksen, voordat je weer met vol enthousiasme verder kan gaan!
De kassen in Almeria
Vol enthousiasme reden we de Spaanse binnenlanden in! We parkeerden in Dieserto de Tabernas, een woestijnachtig gebied waar nog overal restanten van wildwest-filmsets te vinden zijn. Om hier te komen, kom je overigens langs de 26.000 hectare aan fruit- en groentekassen bij Almeria. Volgens bronnen wordt hier bijna de helft van de Europese groente en het fruit gekweekt. Wat ons opviel, waren de enorme sloppenwijken naast de kassen. Na wat inlezen online, kwamen we erachter dat in dit gebied sombere verhalen van mensenhandel en armoede schuil gaan. Een tegenstrijdigheid met alle mooie natuur rondom dit gebied heen. Dit deed ons maar weer beseffen hoeveel vrijheid wij hebben om met ons busje rond te trekken.
Sneeuw in Zuid-Spanje
Van de woestijn, reden we richting de sneeuw. Nu denkt u: wat? Sneeuw in zuid-Spanje? Tegen onze verwachting in, ligt de hoogste berg van het Spaanse vasteland in het zuidelijke Sierra Nevada. De wandelschoenen gingen aan en mutsen gingen op en Jut en Jul klommen weer naar de hoogste pieken. Naast de Sierra Nevada ligt Granada en na een bezoek aan deze stad, reden we naar de Torcal de Antequera. Voor ons was dit één van de meest fascinerende parken in ons gehele Spanje-bezoek. We wandelden door de indrukwekkende kalksteenformaties bij zonsondergang en hadden het geluk om hele kuddes steenbokken te spotten.